Rehabilitacja po cieśni nadgarstka: Kiedy zacząć i jak wrócić do formy?

Operacja cieśni nadgarstka to często krok w stronę ulgi od uporczywego bólu i drętwienia, ale prawdziwy powrót do pełnej sprawności zaczyna się dopiero po zabiegu. Ten artykuł to kompleksowy przewodnik po rehabilitacji, który odpowie na kluczowe pytanie, kiedy zacząć ćwiczenia i czego możesz spodziewać się na każdym etapie rekonwalescencji. Moim celem jest dostarczenie Ci rzetelnych informacji, które rozwieje Twoje obawy i wskażą drogę do odzyskania pełnej funkcjonalności ręki.

Dlaczego start rehabilitacji to kluczowy moment dla Twojej ręki?

Chirurg zrobił swoje, teraz ruch należy do Ciebie: rola aktywnej rekonwalescencji

Po udanej operacji chirurgicznej, to właśnie Twoje aktywne zaangażowanie w proces rehabilitacji staje się fundamentem pełnego powrotu do zdrowia. Wiem z doświadczenia, że wielu pacjentów obawia się ruchu po zabiegu, ale wczesne, kontrolowane rozpoczęcie ćwiczeń jest absolutnie kluczowe. To nie tylko przyspiesza gojenie, ale przede wszystkim zapobiega powikłaniom, takim jak sztywność stawów, tworzenie się niepożądanych zrostów tkankowych czy osłabienie mięśni, które mogłyby trwale ograniczyć funkcjonalność Twojej ręki.

Pamiętaj, że każdy ruch, każda sesja z fizjoterapeutą i każde samodzielne ćwiczenie w domu, wykonane zgodnie z zaleceniami, to inwestycja w Twoją przyszłą sprawność. Nie jest to jedynie "dodatek" do leczenia, lecz jego integralna i niezmiernie ważna część. Twoja motywacja i konsekwencja są tutaj niezastąpione to Ty masz największy wpływ na to, jak szybko i efektywnie odzyskasz pełną kontrolę nad swoją dłonią.

Czym ryzykujesz, opóźniając lub pomijając zalecone ćwiczenia?

• Długotrwały ból i dyskomfort: Brak ruchu może prowadzić do zastoju i utrwalenia dolegliwości bólowych, zamiast ich redukcji.
• Ograniczenie zakresu ruchu: Nadgarstek i palce mogą stać się sztywne, co utrudni wykonywanie nawet prostych czynności.
• Osłabienie siły chwytu: Mięśnie dłoni i przedramienia, niepobudzane do pracy, szybko tracą siłę, co wpływa na codzienne funkcjonowanie.
• Trwałe zrosty tkankowe: Brak mobilizacji może skutkować tworzeniem się zrostów wokół nerwu i ścięgien, co może prowadzić do nawrotu objawów cieśni nadgarstka.
• Zaburzenia czucia: Nierozruszane tkanki mogą gorzej przewodzić impulsy nerwowe, co może utrwalić drętwienie lub mrowienie.
• Konieczność ponownej interwencji medycznej: W skrajnych przypadkach, zaniedbanie rehabilitacji może prowadzić do tak poważnych powikłań, że konieczna będzie kolejna operacja.

Pamiętaj, że każdy dzień bez odpowiednich ćwiczeń to potencjalnie dłuższa droga do pełnej sprawności. Warto podjąć wysiłek od samego początku.

Pierwsze dni po operacji (0-14 dni): Co robić, a czego absolutnie unikać?

Pierwsze dwa tygodnie po operacji to czas kluczowy dla prawidłowego gojenia i minimalizowania ryzyka powikłań. Twoje działania w tym okresie mają ogromne znaczenie dla dalszego przebiegu rehabilitacji.

Opieka nad raną i opatrunkiem: Twój priorytet w pierwszym tygodniu

W pierwszych dniach po operacji najważniejsza jest dbałość o higienę rany i ochronę opatrunku. Rana jest bramą dla potencjalnych infekcji, dlatego musisz traktować ją z najwyższą ostrożnością. Zawsze dbaj o to, aby opatrunek był czysty i suchy. Unikaj zamoczenia rany podczas kąpieli możesz użyć specjalnych wodoodpornych osłon lub po prostu owinąć rękę folią spożywczą, aby zapobiec dostaniu się wody.

Jeśli lekarz zalecił zmianę opatrunku w domu, upewnij się, że robisz to w sterylnych warunkach, używając jałowych materiałów. Obserwuj ranę pod kątem wszelkich niepokojących objawów, takich jak zaczerwienienie, obrzęk, nadmierne ocieplenie czy wyciek ropny. Wszelkie wątpliwości konsultuj z lekarzem prowadzącym. Pamiętaj, że odpowiednia pielęgnacja rany to podstawa szybkiego i bezproblemowego gojenia.

Złota zasada elewacji: Jak proste uniesienie ręki zwalcza obrzęk?

Jedną z najprostszych, a zarazem najskuteczniejszych metod walki z obrzękiem i bólem po operacji jest utrzymywanie operowanej ręki w uniesieniu, czyli w tak zwanej elewacji. Grawitacja działa na Twoją korzyść uniesienie ręki powyżej poziomu serca ułatwia odpływ płynów limfatycznych i krwi, co bezpośrednio przekłada się na zmniejszenie opuchlizny i związany z nią dyskomfort.

Staraj się utrzymywać rękę w tej pozycji jak najczęściej, szczególnie w pierwszych dniach. Podczas siedzenia możesz podeprzeć ją na poduszkach, a w nocy ułożyć na kilku poduszkach obok siebie, tak aby dłoń znajdowała się wyżej niż bark. To prosta, ale niezwykle efektywna technika, która znacząco poprawia komfort pooperacyjny i wspomaga proces gojenia.

Co wolno robić palcami, gdy nadgarstek musi odpoczywać w ortezie?

W pierwszych dwóch tygodniach po operacji nadgarstek często jest unieruchomiony w ortezie, co ma chronić gojące się tkanki. Nie oznacza to jednak całkowitego bezruchu całej dłoni! Wręcz przeciwnie, pierwsze, bardzo delikatne ćwiczenia można rozpocząć już w 1-2 dniu po operacji, aby zapobiegać sztywności palców. Pamiętaj, że te ruchy powinny być absolutnie bezbolesne.

• Delikatne zginanie i prostowanie palców: Powoli i świadomie zginaj i prostuj palce, starając się dotknąć kciukiem każdego opuszka.
• Zaciskanie pięści (bardzo delikatne): Powoli zaciskaj dłoń w pięść, ale tylko do momentu, gdy poczujesz lekkie napięcie, bez żadnego bólu. Następnie powoli rozluźnij.
• Rozciąganie palców: Delikatnie rozszerzaj palce, a następnie je złącz.

Te proste ruchy pomagają utrzymać elastyczność stawów palców i poprawiają krążenie, co jest niezwykle ważne w początkowej fazie rekonwalescencji.

Sygnały alarmowe: Kiedy obrzęk i ból powinny Cię zaniepokoić?

Chociaż pewien stopień bólu i obrzęku po operacji jest normalny, istnieją sygnały, które powinny natychmiast skłonić Cię do kontaktu z lekarzem lub fizjoterapeutą. Nie ignoruj ich, ponieważ szybka reakcja jest kluczowa dla uniknięcia poważniejszych powikłań:

• Nasilający się ból: Ból, który zamiast ustępować, staje się coraz silniejszy i nie reaguje na przepisane leki przeciwbólowe.
• Narastający obrzęk: Obrzęk, który zwiększa się zamiast zmniejszać, szczególnie jeśli towarzyszy mu uczucie napięcia i gorąca.
• Zaczerwienienie i ocieplenie: Znaczne zaczerwienienie skóry wokół rany oraz jej wyraźne ocieplenie może świadczyć o infekcji.
• Gorączka: Podwyższona temperatura ciała, dreszcze, ogólne złe samopoczucie.
• Ropny wyciek z rany: Jakikolwiek wyciek o nieprzyjemnym zapachu lub zmienionym kolorze (żółty, zielony) jest sygnałem alarmowym.
• Powrót silnego drętwienia lub mrowienia: Jeśli objawy cieśni nadgarstka, takie jak intensywne drętwienie, powracają, może to wskazywać na problem.

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów, niezwłocznie skontaktuj się z zespołem medycznym. Lepiej dmuchać na zimne.

Kiedy dokładnie ruszyć z pełną rehabilitacją? Harmonogram krok po kroku

Rehabilitacja po operacji cieśni nadgarstka to proces rozłożony w czasie, podzielony na etapy, z których każdy ma swoje specyficzne cele. Zrozumienie tego harmonogramu pomoże Ci świadomie i bezpiecznie przechodzić przez kolejne fazy powrotu do sprawności.

Etap I (zaraz po zdjęciu szwów, ok. 2-3 tygodnie): Zielone światło dla delikatnych ruchów nadgarstka

Faza I, trwająca zazwyczaj od 0 do 3 tygodni po operacji, koncentruje się przede wszystkim na ochronie operowanej okolicy, dbałości o ranę i bardzo delikatnej mobilizacji palców, o której już wspominałem. Bardziej ustrukturyzowaną rehabilitację, obejmującą ćwiczenia nadgarstka, rozpoczyna się zazwyczaj po zagojeniu się skóry i zdjęciu szwów, czyli po około 2 tygodniach. To jest ten moment, kiedy dostajesz "zielone światło" na ostrożne wprowadzanie ruchów w samym nadgarstku.

W tym okresie skupiamy się na przywracaniu podstawowej ruchomości, unikając przy tym bólu i nadmiernego obciążenia. Celem jest delikatne rozruszanie stawu, poprawa krążenia i zapobieganie sztywności, jednocześnie pozwalając tkankom na spokojne gojenie. W przypadku operacji małoinwazyjnych, fizjoterapię można zacząć niemal od razu, ale zawsze pod ścisłym nadzorem specjalisty.

Etap II (ok. 3-6 tygodni): Czas na zwiększanie zakresu ruchu i pracę z blizną

Gdy minie faza początkowa, a rana jest już dobrze zagojona, wkraczamy w Etap II rehabilitacji, który trwa zazwyczaj od 3 do 6 tygodni po zabiegu. W tym czasie koncentrujemy się na gojeniu, odzyskiwaniu kontroli nad ruchem i, co bardzo ważne, na terapii blizny po zdjęciu szwów. To właśnie teraz zaczynamy bardziej intensywnie pracować nad zwiększaniem zakresu ruchu w nadgarstku.

Wprowadzane są ćwiczenia rozciągające i mobilizacyjne, które mają za zadanie przywrócić pełną elastyczność i ruchomość stawu. Równolegle rozpoczyna się aktywna praca z blizną, która jest kluczowa dla zapobiegania zrostom i poprawy komfortu. Fizjoterapeuta może wprowadzić również delikatne ćwiczenia wzmacniające, ale zawsze z naciskiem na jakość ruchu, a nie na siłę.

Etap III (powyżej 6 tygodni): Odbudowa siły chwytu i powrót do normalności

Po około 6 tygodniach od operacji wchodzimy w Etap III, który jest najbardziej intensywną fazą rehabilitacji. To czas, kiedy skupiamy się na wzmacnianiu siły chwytu i stopniowym powrocie do pełnej aktywności. Tkanki są już na tyle zagojone, że możemy bezpiecznie wprowadzać większe obciążenia.

W tej fazie ćwiczenia obejmują wzmacnianie mięśni przedramienia i dłoni, poprawę koordynacji i wytrzymałości. Celem jest odbudowanie pełnej siły i sprawności ręki, tak abyś mógł bez problemu wrócić do wszystkich codziennych czynności, hobby, a także do pracy zarówno biurowej, jak i fizycznej. To moment, w którym praca z fizjoterapeutą jest nieoceniona w doborze odpowiednich ćwiczeń i monitorowaniu postępów, aby powrót do normalności był bezpieczny i efektywny.

Praktyczny zestaw ćwiczeń na każdy etap: Jak bezpiecznie ćwiczyć w domu?

Pamiętaj, że każde ćwiczenie powinno być wykonywane z uwagą i bez bólu. Jeśli poczujesz dyskomfort, zmniejsz intensywność lub przerwij ćwiczenie. Zawsze konsultuj swój plan z fizjoterapeutą.

Faza początkowa: Delikatne ślizgi nerwu i ścięgien, które przynoszą ulgę

W początkowej fazie, szczególnie po zdjęciu szwów, skupiamy się na delikatnych ruchach, które mają za zadanie zapobiegać zrostom i poprawiać ruchomość nerwu pośrodkowego. Te ćwiczenia powinny być wykonywane powoli i bezbolesnie.

• Ślizg nerwu pośrodkowego (pozycja modlitewna): Złącz dłonie przed klatką piersiową, palce skierowane do góry. Powoli opuszczaj dłonie w dół, utrzymując kontakt między nimi i rozciągając nadgarstki, aż poczujesz delikatne napięcie. Wytrzymaj kilka sekund i wróć do pozycji wyjściowej.
• Delikatne zginanie i prostowanie palców: Powoli zginaj wszystkie palce w kierunku dłoni, a następnie je prostuj. Możesz też wykonywać "chwyt szczypcowy" dotykaj kciukiem każdego opuszka palca.
• Odwodzenie i przywodzenie palców: Rozszerzaj palce jak najszerzej, a następnie je złącz. Powtórz kilka razy.

Faza rozwijająca: Ćwiczenia rozciągające i poprawiające ruchomość bez bólu

Gdy rana jest już dobrze zagojona, możemy wprowadzać ćwiczenia, które stopniowo zwiększają zakres ruchu w nadgarstku. Pamiętaj, aby rozciągać się delikatnie, bez szarpnięć.

• Zgięcie nadgarstka z pomocą drugiej ręki: Wyprostuj operowaną rękę przed sobą, dłonią do góry. Drugą ręką delikatnie chwyć palce operowanej dłoni i pociągnij je w dół, zginając nadgarstek. Utrzymaj 15-20 sekund, poczuj delikatne rozciąganie.
• Wyprost nadgarstka z pomocą drugiej ręki: Wyprostuj operowaną rękę przed sobą, dłonią do dołu. Drugą ręką delikatnie chwyć palce operowanej dłoni i pociągnij je w dół, prostując nadgarstek. Utrzymaj 15-20 sekund.
• Rotacje nadgarstka: Delikatnie obracaj nadgarstkiem w obu kierunkach, wykonując małe kółka. Ruch powinien być płynny i bezbolesny.

Faza wzmacniająca: Kiedy i jak bezpiecznie zacząć używać lekkich przedmiotów do treningu siły?

Gdy zakres ruchu jest już zadowalający, a ból minimalny lub nieobecny, możemy stopniowo wprowadzać ćwiczenia wzmacniające siłę chwytu. Zaczynamy od lekkich przedmiotów, stopniowo zwiększając obciążenie.

• Ściskanie miękkiej piłeczki: Chwyć małą, miękką piłeczkę (np. antystresową) i ściskaj ją z umiarkowaną siłą przez kilka sekund, a następnie rozluźnij dłoń. Powtórz 10-15 razy.
• Praca z plasteliną/masą terapeutyczną: Ugniataj, rozciągaj i formuj plastelinę lub specjalną masę terapeutyczną. To doskonałe ćwiczenie na wzmocnienie wszystkich mięśni dłoni.
• Ćwiczenia z gumką recepturką: Załóż gumkę recepturkę na wszystkie palce. Rozszerzaj palce, pokonując opór gumki, a następnie powoli je złącz. Powtórz 10-15 razy.

Terapia blizny: Zapomniany, a kluczowy element sukcesu rehabilitacji

Dlaczego mobilizacja blizny jest tak ważna i jak ją prawidłowo wykonywać?

Blizna po operacji cieśni nadgarstka to nie tylko kwestia estetyki, ale przede wszystkim funkcjonalności. Wiem, że często jest niedoceniana, ale mobilizacja blizny jest absolutnie kluczowa dla zapobiegania zrostom, które mogą ograniczać ruchomość nerwu pośrodkowego i ścięgien, prowadząc do bólu i nawrotu objawów. Prawidłowa praca z blizną poprawia elastyczność tkanek, zmniejsza dyskomfort i zapobiega jej przyleganiu do głębszych struktur.

Oto prosta instrukcja, jak prawidłowo wykonywać masaż blizny, gdy rana jest już zagojona i szwy zdjęte:

1. Delikatne uciskanie: Palcem (lub opuszkiem kciuka) delikatnie uciskaj bliznę, przesuwając skórę wokół niej we wszystkich kierunkach (góra-dół, lewo-prawo). Nie masuj samej blizny bezpośrednio na początku, ale skórę wokół niej.
2. Ruchy okrężne: Wykonuj małe, okrężne ruchy na całej długości blizny, delikatnie uciskając. Stopniowo zwiększaj siłę nacisku, ale nigdy do punktu bólu.
3. Rozciąganie blizny: Połóż dwa palce na końcach blizny i delikatnie rozciągaj skórę wzdłuż jej przebiegu, a następnie w poprzek.
4. Masaż poprzeczny: Gdy blizna jest już mniej wrażliwa, możesz delikatnie masować ją poprzecznie do jej przebiegu, co pomaga w rozbijaniu zrostów.

Wykonuj te ćwiczenia kilka razy dziennie po 5-10 minut. Jeśli masz wątpliwości, poproś fizjoterapeutę o pokazanie prawidłowej techniki.

Jakie preparaty i maści mogą wspomóc proces gojenia?

Oprócz regularnego masażu, proces gojenia i zmiękczania blizny można wspomóc, stosując odpowiednie preparaty. Pamiętaj jednak, aby ich użycie zawsze skonsultować z lekarzem lub farmaceutą, aby upewnić się, że są odpowiednie dla Twojej skóry i nie wchodzą w interakcje z innymi lekami.

• Maści i żele silikonowe: Są powszechnie rekomendowane do pielęgnacji blizn. Tworzą na skórze warstwę ochronną, która pomaga utrzymać odpowiednie nawilżenie i elastyczność, co sprzyja spłaszczaniu i zmiękczaniu blizny.
• Żele z alantoiną: Alantoina znana jest ze swoich właściwości regenerujących i łagodzących. Pomaga w gojeniu, zmniejsza zaczerwienienie i podrażnienia.
• Preparaty z wyciągiem z cebuli: Niektóre maści zawierają wyciąg z cebuli, który ma działać przeciwzapalnie i hamować nadmierny rozrost tkanki bliznowatej.
• Oleje naturalne: Olejki takie jak olejek z dzikiej róży czy witamina E mogą być stosowane do nawilżania i uelastyczniania skóry, co również wpływa korzystnie na wygląd i elastyczność blizny.

Najczęstsze błędy pacjentów po operacji cieśni sprawdź, czy ich nie popełniasz

Po operacji cieśni nadgarstka, entuzjazm związany z powrotem do zdrowia jest zrozumiały, ale często prowadzi do błędów, które mogą opóźnić lub nawet skomplikować rekonwalescencję. Jako ekspert, widzę je regularnie.

„Przecież już nie boli” dlaczego zbyt wczesne obciążanie ręki to prosta droga do powikłań?

To jeden z najczęściej popełnianych błędów, który słyszę od pacjentów: "przecież już nie boli, więc mogę już normalnie używać ręki". Nic bardziej mylnego! Nawet jeśli ból ustąpił, tkanki po operacji potrzebują czasu na pełne zagojenie i wzmocnienie. To, że nie boli, nie oznacza, że struktury wewnętrzne są już w pełni wytrzymałe.

W pierwszych tygodniach po operacji należy bezwzględnie unikać podnoszenia przedmiotów cięższych niż 1 kg, intensywnego zaciskania dłoni, ruchów skrętnych (np. otwierania słoików) oraz opierania się na nadgarstku. Ignorowanie tych zaleceń to prosta droga do powikłań, takich jak rozejście się rany, uszkodzenie gojących się tkanek, a nawet nawrót objawów. Pamiętaj, że cierpliwość i konsekwencja w przestrzeganiu ograniczeń są kluczowe dla trwałego sukcesu leczenia.

Bohater w pracy biurowej: Jak nieprawidłowa pozycja przy komputerze sabotuje Twoje leczenie?

Dla wielu z nas praca biurowa, zwłaszcza ta przy komputerze, jest nieodłącznym elementem codzienności. Niestety, nieprawidłowa ergonomia stanowiska pracy może sabotować Twoje leczenie po operacji cieśni nadgarstka. Długotrwałe utrzymywanie nadgarstka w zgięciu, wyproście lub odchyleniu, a także opieranie go na twardej krawędzi biurka, może ponownie obciążać nerw pośrodkowy i prowadzić do bólu, dyskomfortu, a nawet nawrotu objawów.

Upewnij się, że Twoje nadgarstki są w neutralnej pozycji podczas pisania na klawiaturze i używania myszki. Stosuj podkładki pod nadgarstki, które nie uciskają ich, ale delikatnie podpierają. Regularnie rób krótkie przerwy, aby rozruszać dłonie i przedramiona. Dbając o prawidłową postawę i ergonomię, wspierasz proces gojenia i minimalizujesz ryzyko ponownego obciążenia.

Ignorowanie bólu i dyskomfortu: Gdzie leży granica między normalnym gojeniem a problemem?

Słuchanie sygnałów wysyłanych przez Twoje ciało jest niezwykle ważne w procesie rekonwalescencji. Pewien niewielki ból, uczucie ciągnięcia czy dyskomfortu, szczególnie podczas ćwiczeń lub zmian pozycji, jest naturalnym elementem procesu gojenia i rehabilitacji. Tkanki się rozciągają, blizna dojrzewa, a mięśnie wracają do pracy to może być odczuwalne.

Jednakże, granica między "normalnym" dyskomfortem a sygnałem alarmowym jest bardzo cienka. Jeśli ból jest ostry, nasila się zamiast ustępować, towarzyszy mu narastający obrzęk, zaczerwienienie, gorączka lub powrót silnego drętwienia, to są to sygnały, których absolutnie nie wolno ignorować. W takiej sytuacji niezwłocznie skonsultuj się z fizjoterapeutą lub lekarzem. Lepiej zapytać o jeden raz za dużo, niż zlekceważyć potencjalny problem.

Powrót do życia: Kiedy znów będę prowadzić auto, pisać i wrócić do pracy?

Jednym z najczęstszych pytań, jakie słyszę od pacjentów, jest to dotyczące powrotu do codziennych aktywności. To naturalne, że chcesz wiedzieć, kiedy Twoje życie wróci do normy. Odpowiedzi zależą od wielu czynników, w tym od indywidualnego tempa gojenia i charakteru wykonywanych czynności.

Za kierownicą: Jak ocenić, czy ręka jest gotowa do prowadzenia samochodu?

Prowadzenie samochodu to czynność wymagająca pełnej kontroli, siły i precyzji, zwłaszcza w sytuacjach awaryjnych. Zazwyczaj prowadzenie samochodu jest możliwe po około tygodniu od operacji, pod warunkiem pewnego używania ręki. Jednak kluczowe jest, abyś czuł się absolutnie pewnie za kierownicą.

Zanim wsiądziesz za kółko, upewnij się, że:

• Nie odczuwasz bólu podczas wykonywania ruchów nadgarstkiem i dłonią.
• Masz pełną siłę chwytu i możesz pewnie trzymać kierownicę.
• Jesteś w stanie szybko i sprawnie reagować, np. zmieniać biegi czy manewrować.
• Nie przyjmujesz silnych leków przeciwbólowych, które mogłyby wpływać na Twoją koncentrację.

Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, odczekaj jeszcze kilka dni lub skonsultuj się z lekarzem.

Przeczytaj również: Ile trwa rehabilitacja po udarze na NFZ? Limity i etapy

Praca biurowa vs. fizyczna: Realistyczne ramy czasowe powrotu do aktywności zawodowej

Powrót do pracy to bardzo indywidualna kwestia, która zależy od rodzaju wykonywanych obowiązków i tempa Twojej rekonwalescencji. Oto realistyczne ramy czasowe, które mogą Ci pomóc w planowaniu:

• Praca biurowa: Powrót do pracy biurowej, która nie wymaga dużego obciążenia fizycznego, jest często możliwy po 3-4 tygodniach od operacji. Pamiętaj jednak o zasadach ergonomii i regularnych przerwach.
• Praca fizyczna: W przypadku pracy wymagającej znacznego wysiłku fizycznego, podnoszenia ciężarów czy powtarzalnych ruchów dłonią, powrót do pełnych obowiązków następuje zazwyczaj po 6-8 tygodniach. Czas ten może być dłuższy, jeśli praca jest bardzo obciążająca.
• Ćwiczenia siłowe: Powrót do intensywnych ćwiczeń siłowych, w tym podnoszenia ciężarów, jest możliwy po około 8-12 tygodniach, pod warunkiem, że nie odczuwasz żadnych dolegliwości bólowych i Twoja ręka jest już w pełni sprawna.

Pamiętaj, że są to jedynie szacunki. Twój fizjoterapeuta lub lekarz, znając Twój indywidualny przypadek i charakter pracy, będzie w stanie precyzyjniej określić optymalny moment powrotu do aktywności zawodowej.